شیخ مفید می‏نویسد:

پس از آن‏که رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله نماز را به جای آورد، به منزلش رفت. او به خاطر ناراحتی و خستگی بی‏هوش شد. در این حال، صدای گریه و زاری از جمعیتی که داخل منزل آمده بودند، برخاست. آن حضرت صلی‏الله‏علیه‏و‏آله پس از لحظاتی به هوش آمد و فرمود: دوات و کتف شتری (کاغذی) بیاورید تا چیزی برای شما بنویسم که پس از آن هیچ‏گاه گم‏راه نشوید! یکی برخاست تا دنبال دوات و کاغذ برود. اما عمر به آن شخص گفت: برگرد! زیرا او هذیان می‏گوید! ، آن فرد برگشت  و پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله دوباره بی‏هوش شد بعضی از حاضران گفتند: «انّا للّه و انا الیه راجعون.» ما بر خلاف دستور رسول خدا عمل کردیم!

سئوال : چرا پس از این که پیامبر به هوش آمد دوباره دستور نداد که قلم وکاغذ بیاورید ؟ آیا کسی به دستورات پیامبر عمل نمی کرد ؟ یا موضوع آنقدر مهم نبود که پیامبر اصرار بورزند که تحت هر شرایطی قلم وکاغذ بیاورید ؟ آیا گمراه شدن امت اسلامی مسئله کوچکی بود ؟

در کتابی از کتب اهل سنت بنام موافقات عمر ، که به وقایعی از جریانات صدر اسلام اشاره می کند و در آن خلیفه دوم اهل سنت  اظهار نظراتی در مقابل پیامبر اکرم (ص) می نماید وپیامبر نیز در مقابل آن اظهار نظرات سکوت می کردند ، آمده بود که وقتی پیامبر اکرم (ص) اصرار بر آوردن قلم ودوات کردند عمر عرض کرد یا رسول ا... آیا کتاب خدا مارا کافی نیست ؟ وپیامبر در مقابل او سکوت کردند . که اهل سنت این را از موافقات عمر می دانند یعنی اینکه پیامبر با عمر موافق بود .

اما با  کمی دقت در خصوص شرایط حاکم و اهانت به رسول اکرم که قلم و کاغذ لازم نیست  هذیان می گوید ونوع پرسش عمر از رسول خدا (ص) معلوم می شود عمر از مطالبی که پیامبر در آخرین لحظات  حیات طیبه خود می خواستند بر روی کاغذ جاری کنند واهمه داشت لذا سئوالی را مطرح کرد که هرنوع پاسخی که رسول اکرم می دادند به یکی از ارکان دین خدا آسیب می رسید . اگر رسول اکرم (ص) اصرار می ورزیدند ومی گفتند که خیر کافی نیست و دوباره دستور می دادند که قلم وکاغذ بیاورید ،  به کامل بودن قرآن و کافی بودن آن برای هدایت بشریت و نجات آنان از گمراهی  آسیب می رسید . یعنی اینکه امروزه خیلی ها به استناد حرف رسول اکرم می گفتند کتاب خدا کافی نیست ونواقصی به آن وارد می کردند واز طرفی اگر حرف عمر را تایید می کردند نمی توانستند آن مطلب مهم را که قصد نوشتن آنرا داشتند مکتوب نمایند. در همین اوضاع واحوال روح مقدس رسول اعظم(ص) در نیمروز دوشنبه 28 ماه صفر آن گاه که در آغوش علی(ع) بود به آشیان خلد پرواز نمود. حضرت علی(ع) پیکر پاک و مطهر نبي اکرم را غسل داد و کفن کرد و نخستین کسی بود که بر حضرت محمد (ص) نماز خواند. حضرت محمد «ص» در همان حجره ای که درگذشته بود به خاک سپرده شد. و مصیبتهای  علی و فاطمه و فرزندانشان آغاز گردید وهنوز که هنوز است آنرا پایانی نیست ، مگر با ظهور آخرین حجت خدا  بر روی زمین. انشاء ا...